هدف آزمايش غير مخرب به دست آوردن آگاهی از بودن و جايگاه ناپيوستگی در مواد و قطعه ها است. آزمايش غير مخرب را هم برای سنجش و بازرسی کيفی در فرآيند ساخت و هم برای ارزيابی آسيب ديدگی قطعه به هنگام کار، به کار می برند. کاربرد موفق آزمايش غير مخرب، به مهندسان و آزمايشگران آموزش ديده، دستگاه آزمايشی مطمئن، و کاربرد انديشيده ی روشهای گوناگون نيازمند است. افزون بر اين،پيروزی فرآيند بازرسی به رسيدگی به آن و داوری کسی که کار بازرسی به او سپرده می شود بستگی دارد. از آنجا که شناخت مرز ميان يک ناپيوستگی پذيرفتنی و يک ناپيوستگی نپذيرفتنی دشوارتر است، در رويارويی با آن به کار کشتگی بيشتر و داوری موشکافانه تری نيازمند هستم. در چنين شرايطی اهميت عامل انسانی حساسيت بيشتری پيدا می کند.

در جهان امروز خواسته ها بسيار افزون تر از گذشته است. در طرح های امروزی، برای کاستن از سنگينی فرآورده و هزينه های ساخت می کوشند که از مواد هر چه کمتری بهره گيری شود. لذا، بايد گفت که برای بررسی کيفيت قطعه های تازه ساز و نيز شناخت ويژگی های ناپيوستگی هايی که در قطعه ها به هنگام کار پديد می آيد، مسئوليت بزرگتری بر عهده مهندسان و کارکنان فنی گذارده شده است. اين کار به راستی دشوار و برجسته است.

وضعيت موجود نظام آموزش  آزمايش های غير مخرب، متناسب با کدها و استانداردهای مورد استفاده در کشورهای صنعتی جهان، شکل گرفته است. متداول ترين استانداردی که در حال حاضر در دنيا مورد استفاده قرار می گيرد، مربوط به انجمن آزمايشهای غير مخرب آمريکا (ASNT) است که به نام ((راهنمای پيشنهادی SNT-TC-1A)) ارائه گرديده است. برای روشن تر نمودن بحث بهتر است نخست نگاهی به وضعيت موجود بياندازيم و سپس با بررسی اين راهنما نتيجه لازم را به دست آوريم.